Uptime   ¶ پنجشنبه, اسفند ۲۳, ۱۳۸۶ 0 نظر

  تولد می دونی
انگار همین دیروز بود
انگار چشم به هم گذاشتی و هیچی نفهمیدی
دوم اسفند پارسال بود که با یه کوله قد بشکه و لباس گونی مانند با دلی هراسان جلوی در مرکز آموزش وظیفه نهاجا منتظر یه سری اتفاق نامعلوم بودم
منتظر بازشدن در و شروع 20 ماه خدمت دوره ضرورت وظیفه عمومی در نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی
درست یکسال پیش در چنین روزی! در حال تحمل یکی از سخت ترین و فشرده ترین دوره های زندگیم بودم. پادگان آموزشی نظامی - محلی خشک و بی احساس که آسفالت نخراشیده کف زمینش جون میداد واسه زمین خوردن و پاره پوره شدن.
روز اول همه از شستن دستشویی های گردان شونه خالی می کردند، یک هفته بعد سرودست شکسته میشد برای داوطلبی، یه "آی پیسر" داشتیم که بساط خندمون بود
همش تموم شد و یه خاطره موند.
از 20 ماه 7 ماه بیشتر نمونده
عجب دورانی بود
معنی بی ارزش بودن رو اونجا می فهمیدی، وقتی تفاوتی با یه بادمجون نداری، تازه اونم ارزش غذایی داره که تو همونشم نداری، بادمجون خوبه، با افغانی ام فرق نداری
صدایی آمد: "آی منشی، شیش نفر جمع کن با خود بیا به کاری!"
هااا بعداً فهمیدیم به کاری همان بیگاری است که به قرینه معنوی خوشگل تر شده است و عبارتست از گل کاری! علف کنی! خالی کردن آجر و مصالح! خالی کردن مرغ از وانت! و زرنگ آنست که در چنین مواقعی دستور مافوق را به علت مشکلات شنوایی نشنود و پی سوی خود روانه گردد. آن مافوق بخت برگشته هم که گویی خود سربازی است که بدین کار واداشته شده یک نگون بخت دیگر را بانگ خواهد زد.
تولد یک سالگیم مبارک
خوشحااااالم  ¶ دوشنبه, اسفند ۲۰, ۱۳۸۶ 0 نظر

  بادبادک در حال گشت زنی توی سایتها بودم که به این جمله برخورد کردم "از مخالفت نترس که بادبادک جز با باد مخالف صعود نخواهد کرد -چرچیل"
واقعاً همین طوره، همه ما تو کارای روزانه مون به مشکلات خاص خودش برخورد می کنیم، متاسفانه بیشتر اوقات این مخالفت ها مسیرهای مارو تحت تاثیر قرار میدن و خیلی وقتا باعث آشفتگی و به نتیجه نرسیدن می شن.
چه خوب میشه اگه یه کمی مثل بادبادک فکر کنیم.  ¶ دوشنبه, اسفند ۲۰, ۱۳۸۶ 0 نظر